گربه ای در خانه ی خالی

 
نویسنده : الهام میزبان - ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/٢٦
 

     آدم هیچ وقت نمی تواند پیش بینی کند طی یک سال چه اتفاق هایی که ممکن است برایش بیافتد. 

   جمله ی بالا یک حقیقت احمقانه است.

   مطمئن بودم کارگاه سید مهدی موسوی یک روزی تمام می شود

   مطمئن بودم دوران ایده آل گرایی های دانشجویی یک روز تمام می شود

   مطمئن بودم از دوست داشتن تو به این راحتی ها نمی گذرم

   مطمئن بودم خودم را خفه هم که بکنم باز هم نتیجه انتخابات...

   مطمئن بودم سال بعد،دم سال تحویل باز فکر می کنم:

 آدم هیچ وقت نمی تواند پیش بینی کند طی یک سال چه اتفاق هایی که ممکن است برایش بیافتد

    .

    .

    .

   یک دوست خوب دارم،که دارد با یک دوست خوب دیگرم عروسی می کند(لزبین نیستند!!!یکی خانم است یکی آقا)

  یک دوست خوب دارم که از دست یک دوست خوب دیگرم ناراحت است.

  یک دوست دارم که از دست خودم ناراحت است

  یک الهام میزبان هست که از دست خودش ناراحت است

   چه دنیای غریبی....

   جلیل صفر بیگی می گوید:

  ما خیر ندیدیم از سال قدیم

  این سال جدید نیز تحویل شما...  

      

     - امام زاده...آقا...قا...اِما...اِما ...زاده؟

     [ پراید گیج به سرعت به راه افتاده]

     زنی که روسری اش را گره زده به مرد

     چه طور جامانده روی بغض این جاده 

    : یواش...حال ِ من و بد...یواش تر....دارم

    [ صدای ترمز ِغمگین،صدای  ِ فریاد ِ...

    صدای پر زدن ِ خیس ِ بچه گنجشکی

    که می پرد به جلو در خلاف ِ این باد ِ... ]

              !      !      !    

    «حضور ِ محترم ِ آدمی که جا مانده   

     اگر هنوز “منی”خاطر ِ شما مانده   

     زمان: دوساعت بعد ِ سه شنبه ی قبلی    

     مکان: مچاله ترینِ مسجد سما ِ...»   

                                           مانده    

     دو بسته شمع فقط از زنی که مدت هاست  

     کنار صحن ِ تو در حسرت شفا مانده    

                 *     *    * 

      نگاه کرد به شش پاکتی که شش سال است  

     در انتظار ِ رسیدن به.... سال ها مانده 

     نگاه کرد به یک روسری ِ سرگردان  

     که روی ِ تابلـوی احتیـاط جـا مانـده

             !      !      !  

     نشسته منتظر هیچ،روی سجاده

    کجا فرار کند آدمی که افتاده

    درون ِ چاه ِ خودش از تمام ِ حسرت ها

    کجا فرار کند از خودش در این جاده ؟

   نشسته است فقط توی ِ کوره راه ِ خودش

    و به صدای اذانی که نیست دل داده

   نشسته گریه کند سمت ِ  حرکت ماشین

    - امام زاده...آقا...قا...اِما...اِما ...زاده؟    

          !      !      !   

     دری که بسته نبوده،دری که وامانده   

     پرنده ای که تمامی ِِ سال را مانده   

     کنار ِ بی کسی  ِ مرد ِ بی سرانجامی 

     که از زمین و زمان ِ خودش جدا مانده  

    که یک اشاره غمگین به آخر ِ راهست  

    -امام زاده کجا رفته؟....کُ ...کجا مانده؟ 

    پرنده ای که فقط پر کشیده از این شعر   

    که توی  ِ جیک...فقط جیک... جیک... جا مانده