گربه ای در خانه ی خالی

 
نویسنده : الهام میزبان - ساعت ۳:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٧/٢٦
 

سلام هاي خيسي را که روزها و روزها و روزهاست در گلو دارم

سياهي هايي را که عمريست پيش رو دارم

 ترديد هايي را که دارد مرا ذره

                                              ذره

                                                 ذره

                                                    نابود مي کند . . .

و عشقي که شعرهام در خود مي کشد و دود مي کند

همه نداشته هايي که کارد را به استخوانم رسانده و همه داشته هايي که نمي خواهم را ريخته ام توي شعري که دارد حالم را بد مي کند،به اندازه شبي که تا صبح توي تختم هق هق کردم و دستهايت آنقدر دور بود که خيالش هم مرا گرم نمي کرد.

       

     

    فضاي قبرستان،مردم بدون هدف          تو و فرشته ي خيست دوباره،در دو طرف

                  بلند پر زدن از هيچ جا به سمت سقوط           مچاله افتادن،توي آدمي مبهوت

 يواش خوابيدن زير سنگ قبر همه                  پناه بردن به خانه هايي از کلمه

پـنـاه / افـتادن در اتـاق نمـناکت                        بدون گيرنده،گم شدن ته ِ پاکت

  صداي خوابيدن توي قبر معمولي                     پناه بردن به دستهاي مجهولي↓

      که ريخت/ باران در چشم هاي کاغذي ات            يواش پاک شدي از خطوط واقعيت

صداي ِ هق هق ِ در ختم / مي شوي به همين

صـداي وحـشت افـتادن از خـودت پـايين

صداي قبرستـان،ميله هاي سرد و سيـاه

دو رد ِ پـاي موازي که مانـده روي ِ زمين

و يک فرشتـه ي تنـها سـوار يک وانت

کـه بـاز مي گـردد از مـراسم تـدفـين